ლიფტის პატრონი

ოცდაათი წელია ამ სადარბაზოს ამხანაგობის თავმჯდომარე ვარ. ყველამ იცის ჩემი კარი — ვისაც ნათურა სჭირდება, ვისაც სარდაფის გასაღები, ვისაც უბრალოდ ცხელი შოთი.

ლიფტს ჩემი ხელით ვუვლი: ზეთს ვუსვამ, ღილაკს ვცვლი, კარს თოკით ვამაგრებ, როცა ხმაურობს. მეზობლები ხუმრობით „ლიფტის პატრონს“ მეძახიან.

მაგრამ მე ინჟინერი არ ვარ. ლიფტს ჩემი ზრუნვა კი არა, რეგულარული ტექნიკური შემოწმება და ახალი ნაწილები სჭირდება. ამას მარტო ვერ გავაკეთებ.

ყოველდღე ბურთით ეზოში ჩავდივარ. დედა მეუბნება, რომ ლიფტში მარტო არ შევიდე. მე ვეუბნები, რომ უკვე დიდი ვარ.

ლიფტი ხან მეოთხეზე ჩერდება, ხან მეოთხესა და მეხუთეს შორის. ერთხელ ნახევარი საათი ვიჯექით შიგნით მე და ბებო ლამარა. ბებომ ზღაპარი მომიყვა, მაგრამ მაინც შემეშინდა.

მე ვიცი, რომ ლიფტში ხტომა არ შეიძლება. ლიფტმა იცის, რომ შუა გზაზე გაჩერება არ შეიძლება?

ორმოცი წელია ამ სადარბაზოში ვცხოვრობ. ეს ლიფტი ჩემზე ბებერია — და ორივეს მუხლები გვტკივა.

მე ექიმთან რეგულარულად დავდივარ: წნევას ვიზომავ, ანალიზებს ვიკეთებ. ლიფტი კი წლებია არავის შეუმოწმებია.

მეხუთე სართულამდე კიბით ასვლა ჩემთვის მთელი მოგზაურობაა. ამიტომ ყოველ დილით ლიფტში შევდივარ და ვლოცულობ. მირჩევნია, უბრალოდ ვენდობოდე.